Pałac na Wyspie

Obecny wygląd pałacu jest wynikiem rozbudowy XVII-wiecznego budynku Łaźni marszałka wielkiego koronnego Stanisława Herakliusza Lubomirskiego. W latach 1772-1793 król Stanisław August Poniatowski przeobraził budowlę w klasycystyczny pałac, według projektów Dominika Merliniego i Jana Chrystiana Kamsetzera.
Nowo powstały pałac stał się letnią rezydencją króla. W lecie odbywały się tutaj organizowane przez władcę słynne obiady czwartkowe, podczas których spotykali się artyści: malarze, rzeźbiarze, poeci, literaci i inni.
W latach 1788-1793 pałac został rozbudowany w stylu klasycystycznym, dekoracje malarskie i rzeźbiarskie wykonali m.in. Marcello Bacciarelli i Jan B. Plersch.
Po śmierci króla Stanisława Augusta Poniatowskiego pałac przeszedł w ręce księcia Józefa Poniatowskiego. W 1817 roku został rezydencją cesarską. W okresie międzywojennym należał do Państwowych Zbiorów Sztuki. Jesienią 1944 roku Niemcy stacjonujący w pałacu wywieźli z niego wszystkie sprzęty do III Rzeszy, a sam pałac spalili. Odbudowano go w latach 1945-1960 pod kierunkiem architekta Jana Dąbrowskiego.
Pałac usytuowany jest na sztucznej wyspie, wokół której rozciąga się jezioro. Z lądem łączą go dwa mosty zwieńczone klasycystycznymi kolumnami.