Kościół Wszystkich Świętych

Zbudowany został w latach 1861-1893, według projektu Henryka Marconiego, jednego z najwybitniejszych architektów Warszawy tamtych czasów. Jest największą świątynią w Warszawie, mogącą pomieścić 3,5 tys. osób. Neorenesansowa świątynia swoją architekturą nawiązuje do kościoła św. Justyny w Padwie.
Podczas okupacji hitlerowskiej kościół znalazł się na terenie getta i służył chrześcijanom pochodzenia żydowskiego. Mimo, że uległ znacznym zniszczeniom już w 1939 roku (zawaliły się sklepienia, a dzwony pod wpływem temperatury stopiły się) na plebanii kościoła schronienie znalazło wiele rodzin żydowskich, m.in. profesor Ludwik Hirszfeld - słynny lekarz immunolog oraz Zamenhofowie. Po wojnie, między innymi przy wsparciu finansowym Żydów, kościół całkowicie odbudowano. Wewnątrz znajduje się ołtarz główny z 1880 roku oraz  ambona kuta w żelazie z 1889 roku – dzieło Apoloniusza Nieniewskiego i Józefa Piusa Dziekońskiego. Interesująca jest również kaplica Matki Bożej Częstochowskiej z 1875 roku.
W 1987 roku papież Jan Paweł II otworzył w kościele II Krajowy Kongres Eucharystyczny. W uroczystości brała udział Matka Teresa z Kalkuty.