Kościół św. Marcina

Kościół znajduje się przy ulicy Piwnej, która jest najdłuższą ulicą Starego Miasta – jej długość wynosi 250 m. Ufundowany w 1356 roku przez księcia mazowieckiego Ziemowita i jego żonę Eufemię, był wielokrotnie przebudowywany w stylu barokowym. Ostatniej przebudowy dokonano w XVIII wieku pod kierunkiem architekta Karola Baya, który zaprojektował między innymi wspaniałą „falującą” fasadę.
Obok znajdują się zabudowania klasztorne oo. Augustianów, gdzie w XVI wieku odbywały się sejmiki województwa mazowieckiego, dzięki czemu kościół św. Marcina był najważniejszą i najbardziej znaną po Katedrze świątynią w Warszawie.
Późnobarokowe wnętrze uległo całkowitemu zniszczeniu w 1944 roku, a po wojnie nie zostało już odtworzone. Obecnie wnętrze jest w dużej mierze nowoczesne, jedynym ocalałym elementem jest częściowo spalony krucyfiks zawieszony na filarze w nawie głównej.
Kościół pełni role związane z nabożeństwami ekumenicznymi oraz duszpasterstwem środowisk warszawskiej inteligencji. W latach 70. i 80. XX wieku w kościele skupiały się środowiska opozycyjne.