Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP

Późnobarokowy kościół zbudowany w XVIII wieku, według projektu Karola Baya. Z powodu braku funduszy budowa kościoła trwała 33 lata. Kościół ocalał w czasie II wojny światowej i do dziś zachował oryginalne wyposażenie. Jednym z najciekawszych elementów budowli jest charakterystyczna dla okresu baroku fasada, rokokowa ambona w kształcie łodzi oraz hebanowe tabernakulum z 1654 roku, przypominające małą świątynię.
Na tutejszym chórze, podczas nabożeństw dla młodzieży szkolnej, grywał licealista Fryderyk Chopin
(co upamiętnia tablica). Dla Warszawiaków jest to ważne miejsce również ze względu na osobę ks. Jana Twardowskiego, który od 1960 roku był rektorem kościoła. Mieszkał on w klasztorze ss. wizytek, gdzie tworzył swoje wiersze, a w kościele głosił niezapomniane kazania. Przy wejściu znajduje się epitafium księdza w formie klęcznika z wyrytym jednym jego z ostatnich wierszy.
Przy kościele znajduje się klasztor kontemplacyjny zakonu sióstr wizytek. To właśnie dla jego potrzeb został zbudowany kościół. Warszawski klasztor wizytek jest najstarszym domem tego zakonu w Polsce. Dwanaście francuskich zakonnic przybyło do Warszawy latem 1654 roku na życzenie królowej Ludwiki Marii Gonzagi, małżonki Jana Kazimierza. Klasztor został wzniesiony i uposażony staraniem królowej w bliskim sąsiedztwie rezydencji królewskiej (tj. Pałacu Kazimierzowskiego - będącego obecnie na terenie Uniwersytetu Warszawskiego). Uroczyste zamknięcie klauzury nastąpiło w obecności pary królewskiej. Klasztor rozwijał się i w XVIII wieku wzniesiono przy nim nowy, tj. obecnie istniejący kościół.
Siostry, prowadząc od 350 lat życie modlitwy i odosobnienia, włączają się aktywnie w życie stolicy,
przede wszystkim poprzez udostępnienie swej świątyni dla celów duszpasterskich i kulturalnych.