Cerkiew metropolitalna św. Marii Magdaleny

Cerkiew Marii Magdaleny jest jednym z najbardziej charakterystycznych praskich obiektów. Zbudowana w II połowie XIX wieku, formą nawiązuje do architektury bizantyjskiej. Powstała na miejscu zburzonego pod koniec XVIII wieku kościoła św. Andrzeja, jako symbol rosyjskiego panowania w stolicy. Miała służyć dużej kolonii rosyjskiej zamieszkałej w okolicach dzisiejszej ulicy Jagiellońskiej oraz podróżnym przybywającym z Rosji. Jest jedną z dwóch (druga to cerkiew przy cmentarzu prawosławnym na Woli) cerkwi ocalałych w Warszawie po akcji wyburzania świątyń prawosławnych w Polsce po odzyskaniu niepodległości w latach 20. XX wieku.
Podczas II wojny światowej cerkiew na Pradze ocalała, dzięki czemu wnętrze zachowało pierwotny wystrój wraz z pozłacanymi ołtarzami, w tym głównym ikonostasem (element oddzielający świętą przestrzeń ołtarzową od nawy dla wiernych w świątyniach prawosławnych). Jest on bogato zdobiony, trójkondygnacyjny, z umieszczonymi tradycyjnie w centrum tzw. carskimi wrotami. Na wrotach widnieją ikony malowane prawdopodobnie przez Bazylego Wasiliewa. W podziemiach cerkwi przechowywane są ocalone fragmenty mozaik z nieistniejącego soboru Aleksandra Newskiego w Warszawie, który w latach 1912-1924 stał pośrodku dzisiejszego placu Piłsudskiego.
Obecnie praska cerkiew pełni funkcje katedralne, a w budynku obok mieści się siedziba Metropolity Warszawskiego i Całej Polski, zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.