Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego

Wybudowana na początku XX wieku, należy do najokazalszych budowli sakralnych w stolicy. Inicjatorką budowy była księżna Maria Radziwiłłowa z Zawiszów. Fundatorka otrzymała błogosławieństwo papieża Piusa X na ufundowanie nowej świątyni na Pradze, a odręcznie napisany przez Ojca Świętego dokument w tej sprawie jest pieczołowicie przechowywany w archiwum parafii. W 1923 roku Papież Pius XI konsekrował świątynię i nadał jej tytuł Bazyliki Mniejszej. Życzeniem księżnej było, aby świątynia była także centrum wychowawczym dla dzieci i młodzieży dlatego w 1931 roku, zgodnie z wolą nieżyjącej już wówczas fundatorki, kościół objęli salezjanie.
Architektura świątyni ma swe korzenie w wyglądzie wczesnochrześcijańskich bazylik. Jest wzorowana na rzymskiej bazylice św. Pawła za Murami. Freski znajdujące się we wnętrzach wzorowane są na sztuce bizantyjskiej. Na strzelistej dzwonnicy (zbudowanej w latach 90. XX wieku) znajduje się dzwon z 1712 roku.
Bazylika pełniła różnorakie funkcje: w czasie wojny w jej podziemiach odbywały się tajne lekcje, ukrywano osoby poszukiwane przez władze okupacyjne. Dziś prowadzi działalność charytatywną. Na jej terenie istnieje świetlica środowiskowa, Katolicka Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna oraz zespół wolontariuszy niosących pomoc potrzebującym.