Budynek Sejmu

W dawnej Polsce początkowo parlament nie miał własnej siedziby. Obradował zwykle w Piotrkowie z racji centralnego położenia tego miasta w państwie. Później miejscem obrad Sejmu Walnego były siedziby królewskie – najpierw Wawel, a od XVI wieku, po przeniesieniu stolicy z Krakowa – Zamek Królewski w Warszawie.
Dopiero w Polsce odrodzonej Sejm Rzeczypospolitej otrzymał własną siedzibę w Warszawie przy ulicy Wiejskiej, gdzie w 1918 roku rozpoczęto adaptację budynku dawnej żeńskiej szkoły średniej. Już 10 lutego 1919 roku zebrał się w tym gmachu Sejm II Rzeczypospolitej na swym pierwszym posiedzeniu. Rozbudowa Sejmu trwała do 1935 roku. Wojna zniszczyła część dawnych zabudowań sejmowych. W latach 1946-1947 wyburzono pozostałości dziewiętnastowiecznych budynków i odbudowano spaloną Salę Posiedzeń. Pracami nad projektem nowego kompleksu sejmowego zawiadywał znany warszawski architekt Bohdan Pniewski. W latach 1949-1952 powstał zespół budynków nawiązujących do architektury renesansu, których elewacje oblicowano białym piaskowcem. Nowy zespół wpisuje się w stary park i obejmuje obszar sięgający skarpy warszawskiej.
Siedzibę Sejmu najlepiej zwiedzać w dni, w których nie odbywają się obrady. Można wtedy zobaczyć galerię sali posiedzeń, hall główny (makieta kompleksu budynków sejmowych, tablica upamiętniająca posłów II Rzeczypospolitej, którzy zginęli w czasie II wojny światowej, gablota z laskami marszałkowskimi), Salę Kolumnową, "korytarz marszałkowski" oraz salę posiedzeń Senatu (tylko w dni poza posiedzeniami Senatu). Zwiedzając budynki sejmowe można również wysłuchać wykładu dotyczącego historii i współczesności polskiego parlamentaryzmu. Zwiedzanie gmachu odbywa się wyłącznie z przewodnikiem.
Aby zarezerwować wizytę w Sejmie można skorzystać z Internetowego Systemu Rezerwacji Wycieczek na stronie Sejmu.