Architektura Warszawy

Na obecnym wyglądzie Warszawy zaważyło zniszczenie około 80% budynków podczas II wojny światowej, a następnie odbudowa, przebudowa i rozbudowa miasta w kolejnych dekadach. Nawet Stare Miasto nie jest stare. Drobiazgowo odtworzono tam fasady, ale przystosowano wnętrza i podwórza do współczesnych standardów. Wojnę dobrze zniosły za to nowe wtedy budynki, powstałe w latach 20. i 30., gdy Warszawa rozbudowywała się gwałtownie jako stolica II Rzeczpospolitej. Tworzą one wyjątkową mieszankę stylów – od stylu dworkowego i wariacji na temat klasycyzmu po obiekty funkcjonalistyczne i skrajnie awangardowe. Dziedzictwo tych czasów to między innymi monumentalne gmachy publiczne (Muzeum Narodowe, pobliski Bank Gospodarstwa Krajowego, Szkoła Główna Handlowa, siedziby ministerstw), pierwsze wieżowce (Prudential), nowoczesne kompleksy sportowe (tor wyścigów konnych na Służewcu, Akademia Wychowania Fizycznego w Lasku Bielańskim) oraz całe nowe dzielnice z luksusowymi willami czy apartamentowcami, ale i spółdzielczymi blokami (Żoliborz, Saska Kępa).

W pierwszej powojennej dekadzie zbudowano w stolicy wizytówki komunistycznego reżimu. Niektóre były utrzymane w obowiązującym wtedy stylu socrealizmu: Pałac Kultury czy Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa z placem Konstytucji i Zbawiciela. Inne wymykają się socrealistycznej szufladce – na przykład (o ironio!) Dom Partii czy gmachy Sejmu.
W powojennych dekadach, mimo biedy, braku materiałów i nadmiaru biurokracji, powstało wiele atrakcyjnych i nowatorskich budynków. Część z nich jest świeżo wyremontowana (stacje kolei średnicowej Ochota i Powiśle, amabasada francuska), a inne dopiero oczekują modernizacji, która wydobędzie ich urodę (Centralny Dom Towarowy, Dworzec Centralny, Rotunda, dom meblowy Emilia).